ลักษณะทางภูมิศาสตร์ สำหรับลุ่มน้ำที่เป็นต้นน้ำสำคัญ

วิจัยการจัดการดิน

27 ก.ย. 2012 ลักษณะทางภูมิศาสตร์ สำหรับลุ่มน้ำที่เป็นต้นน้ำสำคัญ

ลักษณะทางภูมิศาสตร์ ลุ่มน้ำตอนบนเป็นต้นน้ำที่สำคัญ พื้นที่กว่าร้อยละ 80 เป็นเทือกเขาสูงชัน ส่วนใหญ่วางตัวในแนวเหนือใต้ สลับกับ แอ่งที่ราบ กว้าง 20–50 กม. ที่มีแม่น้ำไหลผ่านกลางแอ่ง คือ แมน่ ํ้าปงิ แมน่ ํ้าวัง แมน่ ํ้ายม และแมน่ ํ้านา่ น ซึ่งเทือกเขา เหล่านี้ทำหน้าที่เป็นสันปันน้ำให้แก่ลุ่มน้ำสาขาเหล่านี้ ได้แก่ เทือกเขาถนนธงชัย เทือกเขาแดนลาว เทือกเขาผีปันน้ำ ตะวันตก (เทือกเขาขุนตาล) เทือกเขาผีปันน้ำกลาง (สันปัน แดนลำปาง-แพร่) เทือกเขาผีปันน้ำตะวันออก (สันปันแดน แพร่-น่าน) และเทือกเขาหลวงพระบาง (สันปันแดนน่าน- แขวงไชยบุรี ประเทศลาว) แอ่งที่ราบที่สำคัญในเขตลุ่มน้ำ ตอนบนนี้ได้แก่ แอ่งเชียงใหม่-ลำพูน ตั้งอยู่ในลุ่มน้ำปิง แอ่ง ลำปาง-แม่เมาะ ตั้งอยู่ในลุ่มน้ำวัง แอ่งแพร่-วังชิ้น ตั้งอยู่ใน ลุ่มน้ำยม แอ่งน่าน ตั้งอยู่ในลุ่มน้ำน่าน ลุม่ นํ้าตอนกลาง พื้นที่สว่ นใหญเ่ ปน็ ที่ราบลุม่ นํ้าทว่ มถึง แอ่งที่ราบกว้างประมาณ 200 กม. บริเวณตอนกลางของ พื้นที่ มีแม่น้ำปิง ยม และน่านไหลผ่านในแนวเหนือใต้และ สอบเข้าหากันจนบรรจบกันที่จังหวัดนครสวรรค์ ขอบด้านทิศเหนือ ตะวันออกและตะวันตกเป็นลูกคลื่นลอนลาดและ เทือกเขาสูงคล้ายภาคเหนือ ซึ่งเป็นพื้นที่ต้นน้ำระบายน้ำลง แม่น้ำยม น่าน ปิง และป่าสัก เทือกเขาด้านเหนือเป็นปลาย ด้านใต้สุดของเทือกเขาผีปันน้ำและหลวงพระบาง เป็นพื้นที่ ต้นน้ำไหลลงสู่แม่น้ำยม และแม่น้ำน่าน ด้านทิศตะวันออก คือเทือกเขาเพชรบูรณ์ เป็นพื้นที่ต้นน้ำไหลลงสู่แม่น้ำน่าน และแม่น้ำป่าสัก และด้านทิศตะวันตกคือเทือกเขาถนน ธงชัยเป็นพื้นที่ต้นน้ำไหลลงสู่แม่น้ำปิงตอนล่าง ลุ่มน้ำตอนล่าง พื้นที่เกือบทั้งหมดเป็นที่ราบลุ่มน้ำ ท่วมถึงหรือพื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเจ้าพระยา แอ่งที่ราบกว้างและยาวประมาณ 200 กม. มีแม่น้ำ เจ้าพระยา และสาขาที่แตกออกไปมากมายที่สำคัญคือ แม่น้ำท่าจีน แม่น้ำน้อย แม่น้ำลพบุรี มีพื้นที่ต้นน้ำเล็กน้อย บริเวณดา้ นตะวันตกเฉียงเหนือเปน็ พื้นที่ตน้ นํ้าแมน่ ํ้าสะแกกรัง และแมน่ ํ้ากระเสียว (สาขาของทา่ จีน) และดา้ นทิศตะวันออก เฉียงเหนือเป็นพื้นที่ต้นน้ำบึงบอระเพ็ด ห้วยสาขาแม่น้ำ ลพบุรี และห้วยสาขาของแม่น้ำป่าสักตอนล่าง  

No Comments

Post A Comment